Software licenties vormen vaak een bron van ergernis en misverstanden. Veel gebruikers hebben namelijk toch nog steeds het gevoel software “te kopen”. En dus zou je dezelfde rechten moeten hebben die je bij andere dingen hebt die je koopt. Denk aan verhuren, doorverkopen, anders gebruiken dan door de leverancier bedoeld, modificeren, etc.
Het komt echter bijna nooit voor dat je software koopt. In plaats daarvan betaal je voor de rechten om de software onder bepaalde omstandigheden te mogen gebruiken. Die “bepaalde omstandigheden” zijn dan vastgelegd in een End User License Agreement (EULA).
Het belangrijkste onderdeel van een EULA is de manier waarop de leverancier probeert te voorkomen dat de software vaker wordt gebruikt dan waarvoor betaald is. In het verleden werd dit meestal gedaan door te bepalen dat de software maar op één systeem geïnstalleerd mocht worden. Met de opkomst van virtuele machines zijn die constructies echter steeds minder goed toepasbaar. Ze staan meer geavanceerde oplossingen in de weg of maken ze onnodig duur: denk aan live migration van machines, high availability clusters, niet draaiende kopieën van machines, etc.
Chris Wolf heeft de software leveranciers wat dit betreft in drie categorieën ingedeeld: ideaal, gedefinieerd – maar niet ideaal – en ongedefinieerd. Dit resulteert in een lijst van good guys (voorbeelden BEA, Citrix, HP, Novell, SAP en Sun) en bad guys (voorbeelden IBM, Microsoft en Oracle).
Bron: Chris Wolf
