Een minder bekende feature van de aangekondigde Vista opvolger “Windows 7” is de ondersteuning voor virtuele WiFi adaptors. Conceptueel doet Virtual WiFi hetzelfde als een hypervisor: één fysiek hardware-onderdeel gedraagt zich naar de bovenliggende software alsof het er vele zijn.
In geval van een hypervisor doe je dat om meerdere operating systemen op dezelfde fysieke hardware naast elkaar te laten draaien. In geval van een Virtual WiFi ligt de toepassing echter wat minder voor de hand. Je kunt immers sowieso al meerdere communicatie-sessies via één WiFi adaptor transporteren, dus waarom zou je meerdere adaptors aan één operating systeem aanbieden?
Er zijn echter toch wel wat nuttige toepassingen:
- Toegang naar twee netwerken
Je kunt via één WiFi adaptor verbonden zijn met twee Access Points (AP), maar ook met zowel een AP als met een ad-hoc verbinding naar een andere gebruiker. - Meshed netwerk
Op basis van het voorgaande kun je dus ook een meshed netwerk realiseren waarbij “rand-systemen” verbonden zijn met AP’s en de overige zich als doorgeefluiken gedragen op basis van ad-hoc verbindingen. - Performance optimalisatie
Nog een stapje verder – en complexer – is een netwerk waarbij de mesh-structuur niet alleen wordt gevormd omdat sommige systemen geen AP kunnen bereiken, maar ook om de performance van de draadloze verbinding meer evenredig over alle gebruikers te verdelen.
Overigens vergt de implementatie in Windows 7 wel aanpassingen op de bestaande WLAN drivers om Virtual WiFi te kunnen ondersteunen. Dit is echter een eis van Microsoft om de WLAN adaptor en driver als Windows 7 gecertificeerd te mogen positioneren.
Bron: iStartedSomething
